UPDATE command denied to user 'nflzosnsstrona'@'10.14.20.125' for table 'nfl24_settings' NFL 24 - Twoje centrum informacji o lidze NFL i Futbolu Amerykańskim Wieniec laurowy
Dodane przez Piotr Bera dnia Kwiecień 26 2010 23:30:01
Od lat trwa dyskusja czy futboliści amerykańscy byliby zdolni rywalizować jak równy z równym z najlepszymi na Igrzyskach Olimpijskich. Od lat zadawane jest to same pytanie: czy futboliści mogą dosięgnąć olimpijskiego Nieba? Czy mogą nawiązać do antycznych herosów zakładających wieńce oliwne? Historia uczy, że jak najbardziej. I to z powodzeniem.

Król stadionów


Koronacja najlepszych pięcioboistów Igrzysk olimpijskich 1912 roku. „Sir, jest pan największym sportowcem na świecie” - słyszy słowa króla Szwecji, Gustawa V, złoty medalista Jim Thorpe. Amerykanin podczas sztokholmskich igrzysk zdobył jeszcze jeden złoty krążek – w 10-boju, gdzie pokonał rywali o 598 pkt. Thorpe startował także w skoku w dal i wzwyż, gdzie zajmował odpowiednio siódme i czwarte miejsce.

Mający indiańskie, irlandzkie oraz francuskie korzenie Thorpe przyszedł na świat w 1888 roku. Jako młody chłopak trafił do indiańskiej szkoły, a później do koledżu w stanie Pennsylwania. Już w wieku 16 lat Thorpe dał się poznać jako wybitny atleta wyczyniający cuda na boisku futbolowym i bieżni lekkoatletycznej. Sam Thorpe był uważany przez swojego trenera – Popa Warnera - jako ten, który „może w futbolu osiągnąć więcej, niż jakikolwiek inny człowiek”. 183 cm running back na murawie czuł się jak ryba w wodzie.

Pierwszy zawodowiec

Sielanka nie trwała zbyt długo. Tuż po IO Thorpe został oskarżony o pobranie pieniędzy za grę w baseball w latach 1909-1910. Pierwotnie IO były imprezą przeznaczoną tylko dla amatorów (zgodnie z wolą twórcy nowożytnych Igrzysk barona Pierre de Coubertina). Thorpe przyjął „śmiesznie niskie pieniądze”, w wyniku czego odebrano mu medale zdobyte podczas zawodów. Tym samym Thorpe stał się pierwszym profesjonalnym sportowcem, który otrzymał zapłatę za uprawianie sportu. Sam zawodnik do 1920 roku grał w zawodowej lidze baseballa.

W 1975 roku atlecie pośmiertnie zwrócono medale, a jemu samemu został przywrócony status sportowca-amatora.

Pierwszy prezydent

W 1915 roku ziściła się przepowiednia trenera Popa Warnera z Carlisle. Thorpe podpisał zawodowy kontrakt z drużyną Canton Bulldogs, gdzie grał do 1919 r. Za każdy rozegrany mecz, futbolista otrzymywał zawrotną kwotę 250 $. Rok później powstała American Professional Football Association (APFA). Pierwszym prezydentem ligi został Jim Thorpe, który zawodowo grał w futbol do 1928 roku (z przerwą w 1927r.).

W 1999 r. magazyn Football Digest opublikował listę stu najlepszych futbolistów wszechczasów. Dwukrotny medalista olimpijski ze Sztokholmu został uplasowany na 17 miejscu.

Jim Thorpe od 1963 roku znajduje się w Galerii Sław ligi NFL.




Najwybitniejsi futboliści



Bob Hayes - złoty medalista olimpijski w biegu na 100 m, indywidualnie i w sztafecie, podczas IO w Tokio (1964). Jeden z pierwszych sportowców na świecie, który podpisał profesjonalny kontrakt reklamowy (z niemiecką firmą Adidas). Tuż po igrzyskach wybrany w siódmej rundzie draftu przez Dallas Cowboys. W NFL grał na pozycjach wide receivera i punt returnera. To właśnie za sprawą Hayesa zrewolucjonizowano system gry obronnej przeciwko grze podaniem. Niemożność zatrzymania w kryciu indywidualnym, niesamowicie szybkiego i zwinnego Hayesa, zapoczątkowała erę krycia strefowego skrzydłowych. W NFL Hayes występował przez 11 lat – kończąc karierę w San Fransisco 49ers. Karierę zakończył z 371 złapanymi podaniami (średnio 20 jardów każde) na łączną odległość 7,414 jardów. Zdobył 71 przyłożeń. Lider w ilości złapanych jardów na jedno podanie w 1965 i 1971 roku. Jedyny sportowiec, który zdobył złoty medal olimpijski i wygrał Super Bowl.

Hall of Fame: 2009

Pro Bowl: 3 razy

First-Team All-Pro: 2 razy

Zespoły: Dallas Cowboys, San Fransisco 49ers


Ollie Matson – Dwukrotny medalista olimpijski na IO w Helsinkach (1952). Zdobył brąz w biegu indywidualnym na 400 m i srebro w sztafecie na tym samym dystansie. Tuż po IO, Matson podpisał zawodowy kontrakt z Chicago Cardinals. W ciągu czternastoletniej kariery w NFL, Matson stał się jednym z najlepszych biegaczy w historii ligi. Tylko legendarny Jimmy Brown wyprzedził Ollie Matsona pod względem ilości przebiegniętych jardów. Po zakończeniu kariery zawodniczej został trenerem.

Hall of Fame: 1972

Pro Bowl: 6 razy

MVP Pro Bowl: 1 raz

First-Team All-Pro: 5 razy

Zespoły: Chicago Cardinals, Detroit Lions, Los Angeles Rams, Philadelphia Eagles.





Jack Riley
– srebrny medalista olimpijski w zapasach na IO w Los Angeles (1932). Riley uczęszczał do Northwestern University, gdzie oprócz zapasów uprawiał wioślarstwo. W 1933r. podpisał kontrakt z Boston Redskins.













John Spellman
– złoty medalista olimpijski w zapasach na IO w Paryżu (1924). Przez 8 lat grał w NFL na pozycji tackle. Występował w zespole Providence Steamrollers. Po zakończeniu kariery został trenerem Boston Redskins (do 1936 roku).













Sam Francis
– uczestnik IO w Berlinie (1936). Startował w strzelectwie. Running back na uniwersytecie Nebraska. Zdobywca Heisman Trophy w 1936r.

Zespoły: Chicago Bears, Pittsburgh Steelers i Brooklyn Dodgers.

Heisman Trophy: 1936










Herschel Walker
– uczestnik Zimowych IO w Albertville (1992). Startował w bobslejach. Gwiazda uniwersytetu Georgia – zdobywca Heisman Trophy w 1982r. W ciągu swojej 11-letniej kariery w NFL zdobył 8,225 jardów biegiem, 4,859 receiving yards oraz 5,084 kickoff-return yards.

College Football Hall of Fame: 1999

Heisman Trophy: 1982

Pro Bowl: 2 razy

Zespoły: Dallas Cowboys, Minnesota Vikings, Philadelphia Eagles, New York Giants




Ron Brown – Złoty medalista olimpijski w biegu 4x100 m na IO w Los Angeles (1982). Brown w NFL grał przez 7 sezonów na pozycjach wide receivera i punt returnera.

Pro Bowl: 1 raz

First-Team All-Pro: 1 raz

Zespoły: Los Angeles Rams, Los Angeles Raiders









Inni zawodnicy :




Gene Vidal – uczestnik IO w Antwerpii (1920). Zajął siódme miejsce w 10-boju.
FB, Washington, 1 mecz, 1921





Jim Bausch – złoty medalista olimpijski w 10-boju w Los Angeles (1932).
fullback (7 meczów), Chi. Cards, Cincinnati Reds, 1933















Glenn Morris - złoty medalista olimpijski w 10-boju w Berlinie (1936).
DE, (4 mecze) Detroit Lions, 1940














Jack Torrance
– piąty w strzelectwie na IO w Berlinie (1936).
T, Chicago Bears, 1939-1940















Clyde „Smackover” Scott – brązowy medalista olimpijski w biegu na 110m przez płotki w Londynie (1948).
RB, Philadelphia 1949-1952, Detroit 1952








Mit Campbell – złoty medalista olimpijski w 10-boju w Melbourne (1956). KR, Cleveland 1957 (9 meczów)






Glenn Davis – złoty medalista olimpijski w biegu na 440m przez płotki i sztafecie 4x100 m w Rzymie (1960). WR, Detroit, 1960-1961













Bo Roberson – srebrny medalista olimpijski w skoku w dal w Rzymie (1960). WR, San Diego 1961, Oakland 1962-65, Buffalo 1965, Miami 1966












Frank Budd – piąty w biegu na 100 m na IO w Rzymie (1960). WR, Philadelphia 1962, Washington 1963



Ray Norton
– szósty w biegu na 100 m na IO w Rzymie (1960). HB, San Francisco 1960-61






Henry Carr – złoty medalista olimpijski w biegu na 200 m i sztafecie 4x400 m w Tokio (1964). DB, New York Giants, 1965-67










Tommie Smith – Złoty medalista olimpijski w biegu na 200 m w Meksyku (1968). Podczas odgrywania hymnu Stanów Zjednoczonych Smith, razem z trzecim Johnem Carlosem, wzniósł rękę odzianą w czarną rękawice. Symbol ten był znakiem solidarności z ruchem Black Power - organizacją walczącą o prawa Afroamerykan.

Zespoły: Cinncinnati Bengals











Jim Hines – złoty medalista olimpijski w biegu na 100 m i sztafecie 4x100m w Meksyku (1968). WR Miami 1969 (9 meczów), Kansas City 1970 (1 mecz)









Curley Culp – członek drużyny USA w zapasach w stylu wolnym na IO w Meksyku (1968). DT, Kansas City, Houston, Detroit, 1968-81








Gerald Tinker – złoty medalista olimpijski w biegu 4x100m w Monachium (1972). WR, Atlanta 1974-75; Green Bay 1975


Larry Burton – czwarty w biegu na 200 m w Monachium (1972). WR, New Orleans 1976-77, San Diego 1978-79






Johnny „Lam” Jones – złoty medalista olimpijski w biegu 4x100 m w Montrealu (1976). WR, N.Y. Jets, 1980-84










James Owens – szósty w biegu na 110 m przez płotki w Montrealu (1976). RB, San Francisco 1979-80, Tampa Bay 1981-84


Sam Graddy - złoty medalista olimpijski w biegu 4x100m w Los Angeles (1984). WR, Denver 1987-88; L.A. Raiders, 1990-92


Michael Bates
- brązowy medalista olimpijski w biegu na 200 m w Barcelonie (1992). KR, 1993-94 Seattle


James Trapp
– złoty medalista olimpijski w biegu 4x100 m w Barcelonie (1992). DB, 1993-96 L.A./Oakland Raiders





Futbol amerykański dyscypliną olimpijską?





Podczas IO w Los Angeles w 1932 roku odbył się pokazowy mecz futbolu pomiędzy Wschodem i Zachodem. W skład Wschodu wchodziły uniwersytety: Yale, Harvard i Princeton, natomiast Zachód tworzyły: Uniwersytet Kalifornijski, Południowej Kalifornii i Stanford. Mecz zakończył się zwycięstwem Zachodu 7:6.

Zagraniczni sportowcy i dziennikarze z wielkim zainteresowaniem podziwiali towarzyski mecz futbolu. Jednakże, zwrócono szczególną uwagę na skomplikowane zasady gry, zbyt wielką brutalność i zbyt dużą liczbę zmian powodującą, iż mecz trwa zbyt długo.


Reprezentacja Wschodu





Reprezentacja Zachodu


Za pomoc w pisaniu artykułu dziękuje Jackowi Urbańczykowi.

piotr.bera@nfl24.pl